خیلی خوب است یک کتابی باشد که از دستِ دوست رسیده !

کلمه به کلمه اش .. به جان و روحت صفا بدهد! صفای هر چه جوانمرد است ..

جوانمردی که میزند توی گوش رفیق اش که نگذارد دستش را بلند کند به روی پیری زنی که جورکن اوباش است و بدبخت کننده ی هر زن .. بدبخت کننده ی هرچه که آخرش جان دارد .. مثل "شهلا جان" (!) .

با اینکه سرت را بزنی حالی ات نمیشود دقیقا "اتول" چیست و  " وسپای فاق گلابی" چه شکلی هست یا اصلا به که " شامورتی باز " میگویند!

وسط تمام حس و حال های مردانه ای که وفا و سخا و صفا به صورتت موج میزند ..

یکهو میرسی به کمر خم قیدار که عقب عقب میرود تکیه بدهد به چنار ..

که شهلا بویی را نشنود ..

ـ بوی خون .. بوی خون .. من بوی خون را می بینم ...

قیدار میگوید:

اگر تنهایی زن بوی اشک می دهد ؛ تنهایی مرد همیشه بوی خون می دهد!

زیاد تو زنده گی خطا کرده ام, خیلی بیش تر از تو؛ برای همین با آدم خطاکار راحت ترم.

آدمی که یکبار خطا کرده باشد و پاش لغزیده باشد و بعد هم پشیمان شده باشد, مطمئن تر است از آدمی که تا به حال پاش نلغزیده ...

این حرف سنگین است ... خودم هم میدانم. خطانکرده, تازه وقتی خطا کرد و از کارتنِ آک بند در آمد, فلزش معلوم میشود, اما فلز خطا کرده رو است, روشن است ... مثلِ این کفِ دست, کج و معوجِ خط ش پیداست. از آدمِ بی خطا می ترسم, از آدم دو خطا دوری میکنم,

اما پای آدمِ تک خطا می ایستم ... با منی؟

شهلا وسط گریه لب خند می زند و سر تکان می دهد:

ـــ با تو ام ...

نمی گوید با شما ... میگوید , " با تو" .

.

.

قیدار – رضا امیرخانی

رهايم كن ..!

به جاي اخم كردن .. دستهايت را باز كن ..!

من پناهي ميخواهم گريه كنم!

ميفهمي؟